Wraz z rozkręcaniem się cyklu wyborczego w Polsce na lata 2025–2026, pytanie o to, czy **Karol Nawrocki** — historyk i obecny prezes Instytutu Pamięci Narodowej (IPN) — podpisze kluczową ustawę o kryptowalutach, przeniosło się z niszowych forów technologicznych do głównego nurtu debaty politycznej. Choć nie istnieje oficjalny „Manifest krypto Nawrockiego”, nieoficjalne ustalenia, powiązania polityczne oraz jego dotychczasowe podejście do zarządzania instytucjonalnego pozwalają nakreślić plan tego, jak mógłby on podejść do legislacji dotyczącej aktywów cyfrowych.
Polska znajduje się obecnie na skomplikowanym etapie regulacyjnym. W obliczu wchodzącego w życie unijnego rozporządzenia **MiCA (Markets in Crypto-Assets)**, każdy prezydent RP urzędujący w Pałacu Namiestnikowskim będzie musiał zdecydować, jak bardzo Polska ma być „przyjazna krypto”. Dla Nawrockiego, kandydata często kojarzonego z konserwatywną prawicą i wartościami patriotycznymi, decyzja ta nie dotyczy wyłącznie finansów — chodzi o suwerenność, bezpieczeństwo oraz modernizację polskiego państwa.
Nieoficjalne doniesienia od osób z kręgów politycznych sugerują, że Nawrocki postrzega kryptowaluty przez pryzmat niezależności narodowej. W jego otoczeniu istnieje nurt myślowy, według którego aktywa cyfrowe mogłyby zapewnić Polsce pewien stopień autonomii finansowej wobec scentralizowanych mandatów bankowych z Europy. Niektóre nieoficjalne ustalenia wskazują, że doradcy Nawrockiego rozważają Bitcoin jako potencjalne „strategiczne aktywo rezerwowe”, podobnie jak ma to miejsce w dyskusjach w Stanach Zjednoczonych czy Salwadorze. Prawdopodobne jest, że podpisałby on ustawę kładącą nacisk na innowacje kierowane przez Polskę, a nie taką, która jedynie wdraża restrykcyjne dyrektywy unijne.
Kierując IPN, Nawrocki dał się poznać z rygorystycznego przestrzegania porządku instytucjonalnego. To sugeruje, że jego podejście do ustawy o kryptowalutach byłoby dalekie od libertariańskiego „Dzikiego Zachodu”. Nieoficjalnie mówi się, że Nawrocki z rezerwą odnosi się do „ciemniejszej” strony krypto — szczególnie możliwości wykorzystywania ich do omijania sankcji lub finansowania działań antypaństwowych. Osoby znające kulisy sugerują, że podpisałby on jedynie taką ustawę, która zawierałaby solidne zabezpieczenia w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy (**AML**) oraz procedur **KYC** (Poznaj Swojego Klienta). Mało prawdopodobne jest, aby poparł jakikolwiek projekt zagrażający stabilności polskiego złotego (PLN). Gdyby ustawa krypto została uznana za zagrożenie dla waluty narodowej, mógłby ją zawetować lub skierować do Trybunału Konstytucyjnego.
Jednym z najciekawszych nieoficjalnych ustaleń dotyczących potencjalnej prezydentury Nawrockiego jest jego chęć zasypania przepaści między tradycyjnymi polskimi wartościami a przyszłością „high-tech”. Prawdopodobnie poparłby umiarkowane lub niskie opodatkowanie, aby przyciągnąć do Polski talenty technologiczne. Mógłby również przychylnie patrzeć na wydobycie (mining), jeśli wykorzystywałoby ono nadwyżki energii w Polsce lub sprzyjało niezależności energetycznej. Ponadto postrzegany jest jako zwolennik technologii blockchain jako narzędzia służącego przejrzystemu zarządzaniu i prowadzeniu rejestrów.
Mimo dążeń do modernizacji, istnieje kilka powodów, dla których Nawrocki mógłby wahać się przed podpisaniem szeroko zakrojonej ustawy krypto. Środowiska tradycjonalistyczne w Polsce czasami patrzą na zdecentralizowane finanse z podejrzliwością, kojarząc je z globalizmem lub „niezapracowanym bogactwem”. Dodatkowo, jeśli ustawa zbyt mocno kolidowałaby z MiCA, Nawrocki mógłby obawiać się batalii prawnej z Brukselą, na którą Polska nie jest gotowa. Jest on również bardzo wrażliwy na kwestie kosztów życia; gdyby doradcy zasugerowali, że adopcja krypto mogłaby prowadzić do niestabilności finansowej przeciętnego Polaka, prawdopodobnie przyjąłby bardziej ostrożne stanowisko.
Biorąc pod uwagę obecne nieoficjalne ustalenia i postawy polityczne, **jest bardziej niż prawdopodobne, że Karol Nawrocki podpisałby ustawę o kryptowalutach**, o ile zostałaby ona sformułowana jako „Ustawa o Innowacjach Narodowych i Bezpieczeństwie”. Nie jest on „ewangelistą krypto”, lecz pragmatykiem rozumiejącym, że Polska nie może pozwolić sobie na pozostanie w tyle w cyfrowym wyścigu zbrojeń. Chętnie podpisałby ustawę, która zachęca do rozwoju blockchaina w Polsce, zapewnia jasne wytyczne podatkowe dla inwestorów i gwarantuje państwu nadzór zapobiegający przestępstwom finansowym.
Podpis Karola Nawrockiego pod ustawą o kryptowalutach zwiastowałby istotną zmianę w polskim konserwatyzmie — od skupienia głównie na przeszłości po zabezpieczanie nowoczesnej przyszłości. O ile „historyczny” Nawrocki koncentruje się na IPN, o tyle „prezydencki” Nawrocki wydaje się gotowy przyjąć blockchain jako narzędzie budowy silniejszej, bardziej nowoczesnej Polski.
